Παρασκευή, Αυγούστου 18, 2006

Μικρες αναμνοισης.

Μια βαλιτσα στο ενα χερι κι ενα μουσικο οργανο στο αλλο.Οπως τοτε,πριν πολλα πολλα χρονια,οταν ηταν παιδι κι ενας αγνωστος,ετσι ακριβως, σταθηκε μπρος στο σπιτι τους και ακουσε απ τη μαννα του οτι αυτος ειναι ο πατερας του.
Τωρα μονος και σαν αντιγραφο καποιου αλλου στεκεται σε ξενα κι αγνωστα εντελως μεροι.
Εφυγε για να μην θυμαται.Μακρυα απο δικους,γνωστους και φιλους.Οχι για την ικανοποιηση καποιου ονειρου η για να μοιαση σε καποιον απ τους ηρωες πολλων βιβλιων,αλλα επειδη το χερι της μοιρας ετσι το ηθελε,τελικα.Πολλεσ φορες αναρωτιομαστε τι θελουμε απ την ζωη.Ισως απαντησουμε αν κανουμε την αντιστροφη ερωτηση.Δηλαδη,τι θελη η ζωη απο εμας αραγε.
Ζεστη αποπνικτικη,ερημος απλωνεται παντου και πολιτειες που λες και φυτρωσαν μεσ την αμμο.Τα προσωπα εντελως ξενα,ρυτιδιασμενα και ξερα τα δερματα τους απ τον ηλιο τον καυτο.Τα ρουχα τους διαφορετικα και τα χαρακτηριστικα τους αλλοκοτα σ εκεινον.
Πρωτος σταθμος ενα σπιτι για ολο το μουσικο συνγκροτημα,ατομα που για πρωτη φορα συναντιομαστε επισης, πανω σ εναν παραλιακο δρομο.Η πολιτεια εκεινη ονομαζοταν "κορη της θαλασσας" και πραγματι ετσι ομορφη ηταν,ειδικα εκεινος ο παραλιακος δρομος.Φοινικες,αμμος και θαλασσα παντου.Κοσμος γελαστος χωρις πολλα ερωτηματα,αναλαφρο το μυαλο οπως αναλαφρα ντυμενο και το σωμα μεσα στο μονιμα σχεδον ζεστο κλιμα του τοπου.Εκεινος χιλιες δυο σκεψοις,ερωτηματα που βασανιστηκα ψαχνουν απαντησοις.Μα η ζεστη ναρκωνη το μυαλο,απλα ζης οσο πιο αναλαφρα γινεται.Μεροκαματο,φαι,πιοτο,αυτο ειναι ολο.Τι αλλο θες,σε ρωτα ο νωχελικος αερας που σ ανγκαλιαζη.Ματαια προσπαθης να του πης το τι ψαχνης,τι σ εφερε εκη.Εκεινος σ ανγκαλιαζη ζεστα και επιμονα και σου λεη,ζης,αυτο ειναι ολο.
Οι αραβες φορανε τοις μακρυες δροσερες φορεσιες τους με τοις μαντοιλες στα κεφαλια τους και καθονται σε κατι μαγαζακια καπνοιζωντας αργοιλεδες και πινωντας τσαι με δυοσμο η ρακι,συνηθως.Οι υπολοιπη σε καφετεριες μοντερνες,ντυμενοι σε αμερικανικο στυλ,κουβεντιαζουν φωναχτα κανωντας πολλη φασαρια σχεδον παντα κι αλλοι τρεχουν πανω κατω μεσ τους δρομους καθενας προς τον προορισμο του.Τρομερες αντιθεσοις,αστειες καπως, στα ματια ενος τουριστα Ελληνα η ευρωπαιου.
Ιεροσολυμα.Ακολουθουμε την πορεια του Χριστου,πανω στον πετρινο στενο δρομο γεματο μαγαζακια με εμπορευματα δεξια κι αριστερα και καταληγουμε στην μεγαλη ορθοδοξη εκκλησια,οπου μεσα σ αυτην βρισκεται ο ταφος του Χριστου.Ανεβαινοντας καποια σκαλακια φτανουμε στον γολγοθα,το σημειο ακριβως που σταυρωθηκε Εκεινος.Ναι, οι ανθρωποι εχουν τα παθοι τους και δεν ανεχοντε να τους μιλας πολλη για αγαπη κι εξοργιζονται ακομα περισσοτερο αν καποιος καταφερη και γινη ο ιδιος ζωντανο παραδειγμα αγαπης.Ενω ολοι σχεδον αναφεροντε συχνα σ αυτην, πολλοι λιγοι κατωρθονουν να την ακολουθησουν.Ισως επειδη οπως κι ο Ιησους ειπε σε καποιον πλουσιο νεο που θελησε να τον ακολουθηση,πως θα επρεπε να δωση τα παντα,τιποτα να μην κρατηση, εαν οντως ηθελε να ακολουθηση τον δρομο του,τον δρομο της αγαπης.
Βολτα στα παζαρια μετα.Παληα αντικειμενα,χρυσαφικα,ασημι,πολυτοιμες πετρες,εικονες,φιλντισενια αντικειμενα,ατελειωτος ο καταλογος οπως ατελειωτα και τα ειδη των λαων.Πολλυχρωμεια. Ενα πληθος κοσμου εντελως διαφορετικου σε φυλετικα χαρακτηριστικα,ολοιδιοι ομως ολοι ,κατω απ την ανανγκη μας για την υπαρξη μιας ελπιδοφορας ,ανικητης δυναμης στο πλευρο μας.Της δυναμης του Θεου και της απολυτης αγαπης.

Τετάρτη, Αυγούστου 16, 2006

Τα 6 βηματα.

Φαντασου οτι περπατας καποιον δρομο και ξαφνικα φτανης σ εναν ομορφο κηπο,γεματο λουλουδια,δεντρα,φυτα και στη μεση υψωνεται ενας πυργος με 6 πατωματα κι ενα φως σαν φαρο στην κορυφη του.
Καθεσαι σε μια ακρη και απολαμβανης το τοπιο.Περναη αρκετη ωρα και ξαφνικα βλεπης και ακους να τριζη η πορτα του πυργου κι ενας γιγαντας να ξεπροβαλη και να κατευθηνεται προς τον κηπο.Κοιταη γυρω του και αρχιζη να περπατα στον κηπο.Στην μεση του φοραη ενα καλοφτιαγμενο ζωναρι.Οπως περπατα καπου σκονταφτη,γλυστραη και πεφτη κανοντας μεγαλο θορυβο,στο χορταρι.
Καθεσαι για ωρες και κυττας κι αναρωτιεσαι τι αραγε να του συνεβη.
Ξαφνικα εκεινος σηκωνεται κυτταη ξανα γυρω του,τακτοποιη το ζωναρι του,βλεπη εμπρος στα ποδια του ενα ρολοι.Σ αυτο σκονταψε και κυττωντας την ωρα περπατα προς μια κατευθηνση.Φτανη μπρος σ εναν δρομο γεματο διαμαντια και πολυτοιμες πετρες.Τ αφηνη ολα πισω του και ακολουθη εκεινον τον δρομο.
Αυτη η περιγραφη εχη καποιο σπουδαιο νοημα να μας διδαξη.Τα 6 βηματα για να κατακτησουμε την πραγματικη ζωη μας.
Εμοις,ο καθε ανθρωπος ειμαστε ο παρατηρητης.1)Ο κηπος ειναι το μυαλο μας που πρεπη να φροντιζουμε ωστε να ειναι γεματο μονο απο ομορφες σκεψοις.2)Ο φαρος συμβολιζη οτι πρεπη να εχουμε εναν στοχο φωτεινο στην ζωη μας.3)Ο γιγαντας ειναι ο πραγματικος μας εαυτος,αυτος που ολοι κρυβουμε μεσα μας.4)Το ζωναρι συμβολιζη την σπουδαιοτητα της θελησης,που πρεπη παντα να τη φοραμε σαν το πιο ανανγαιο κοσμημα επανω μας.5)Το ρολοι την σπουδαιοτητα του χρονου που οταν δεν την ειχαμε συνηδητοποιηση,ο γιγαντας αυτος, ο μεγαλος μας εαυτος, ειχε πεση σε ληθαργο.6)Ο δρομος με τα διαμαντια,την αληθινη ζωη,αυτη για την οποια ολοι μας ειμαστε πλασμενη για να ακολουθησουμε,αλλα με κοιμισμενο χρονια τον γιγαντα μεσα μας, περπαταμε για καιρους σε δρομους απο πετρες και χανουμε την ζωη μας.

Τρίτη, Αυγούστου 15, 2006

Γιορτη.

Γλυκεια μητερα ολου του κοσμου
λαμπη τη μερα αυτη ολη η γη
το ονομα σου γαληνευη
γεμιζη φως καθε ψυχη.

Πηγη αγαπης και ελπιδας
καθε καρδια σ αποζητα
το πρωσοπο σου παντα φερνη
ειρηνη και παρηγορια.

Σε νοιωθο παντοτε κοντα μου
τα βηματα μου οδηγης
στα χερια σου ειναι η ζωη μου
η χαρις σου ειν η δυναμη μου.

Γυναικα,μαννα,αδερφη
Θεα,
Εσυ οριζης την ζωη μου
Εσυ γλυκεια μου Παναγια.

Σάββατο, Αυγούστου 12, 2006

Ο Ερωτας

Τα μεσημερια στον υπνο του ακουγε τυμπανα να ηχουν και τα χερια της πεταγαν απο πανω του το λεπτο σεντονι και αγγιζαν,χαιδευοντας μαγικα το κορμι του.Πεταγοταν πανω μουσκεμενος απ τον ιδρωτα κ η καρδια του χτυπουσε σαν τρελη,κανης δεν ηταν εκη.
Μονο τη φυση, τα βουνα και τα δεντρα μπορουσε να χη παρεα του.Αυτα μονο καταλαβαιναν γιατι δεν απαντουν,δεν κρινουν,ειναι αποδεσμευμενα απο εγω κι ετσι μπορουν και σ αγγαλιαζουν και η ψυχη σου ανεβαινη διχως δισταγμους στα ματια και γινεται νερο. Ετσι ξαναγυρνα εκη απ οπου ηρθε,τον ουρανο η το συμπαν.Την τεραστια κοσμικη ψυχη που καθε φορα ενα κομματι της διαλεγη ενα σωμα,το δικο μας, για να ταξιδευση και να παη ακομα πιο περα.Καθαριζεται,παιρνη δυναμη και επιστρεφη παλι σ εσενα,λαμπερη κι αναλαφρη.
Δεν υπηρχε τιποτα γι αυτον,παρα μονο εκοινη.Τη σκεφτοταν συνεχεια,ηταν παντου και παντα μαζι του,το χαμογελο της,τα λογια της,η εικονα της ολοζωντανη και η ελπιδα να την χαναδη.
Ηταν ο απολυτος ερωτας,αυτος που δεν αφηνη πριν και μετα.Σαρωνη και καιη τα παντα στο περασμα του.
Δεν μπορουσαν να ειναι μαζι,η μοιρα θεα που δεν χαριζεται κι ουτε και παντα κερδιζετε.Δεν ηξερε να αγαπαη αλλοιως παρα μονο μ ολη τη ψυχη του.Ταυτιστηκε απολυτα μαζι της. Μεχρι που δεν ηξερε πια ποιος ειναι.Περασαν πολλα χρονια,τιποτα δεν εναι πια το ιδιο εκτος
απ αυτη την ψυχη που πηρε μαζι του ο ερωτας στο δικο του βασιλειο,εκεινο των θεων οπου ελευθεροι απ την υλη μπορουν να παρουν οποιο σωμα θελουν.Κι εκεινος πολλυ ανθρωπινος ως ηταν παντα, φοβαται και θρηνη γι αυτο το θειο δωρο.Αδυνατη ο νους να συλλαβη αυτη την λυτρωση.

Παρασκευή, Αυγούστου 11, 2006

Δεν θα σε ξαναδω

Ενα χερι εκοψε με μιας
στα δυο το καλοκαιρι
χερι αγαπημενο που ποτε
να κοψη τα φτερα μου
δεν περιμενα.

Τα γελια μας σωπασαν
κι εμειναν νεκρα τα χερια
να κρεμονται απ τους ωμους
κρατωντας τη σιωπη και σκοιες
απο παληα χαρουμενα μεσημερια.

Κυττω τον ουρανο
δεν υπαρχης
κυττω γυρω μου
φευγης βιαστηκα και χανεσαι
αναμεσα σ ανεκφραστα προσωπα.

Δεν υπαρχη χτες θα μου πης
ομως ειναι δικο μου
και το κρατω
κι ασ μην μπορη εκεινο
να με κρατηση πια.

Πηρε να νυχτωνη
και κανη κρυο αποψε
θα τραγουδησω στ αστρα
το χερω...
δεν θα σε ξαναδω.

Απλοτητα

Το να ζης απλα,να μιλας απλα,να λες πολλα πραγματα με λιγα μονο λογια,ειναι ενα χαρισμα η κατι που αξιζη να βαλης ως στοχο για να τον κατακτησης,να το αποκτησης τελοσπαντων.Γιατι το να κατακτας ειναι αιτια για πολλα προβληματα.Ειναι σα να παιρνης κατι ξενο και να το κανης δικο σου.Το καλυτερο παντα ειναι να κυττας πως να εξελοισεσαι ξεπερνωντας ακομα λιγο,καθε τοσο,τον εαυτο σου.Αυτο μονο σου επιτρεπη να αναπτυσεσαι και να ζης σε ειρηνη με τον εαυτο σου και τον αλλο κοσμο.Οταν συνγκρινεσαι με αλλους και κυττας να γινης οπως εκεινοι η να τους ξεπερασοις, αυτοματως ζης σε μια μαχη διαρκως και βλεπης παντου αντιπαλους που πρεπη να νικησης.Νικα τον εαυτο σου,με τους δικους σου ρυθμους κι ολα θα γινονται καλυτερα λιγο λιγο.
Απλα τα πραγματα λοιπον.Σημερα θα προσπαθησω να ειμαι καλυτερος απο εχθες.

Πέμπτη, Αυγούστου 10, 2006

Αρχη.

Υπαρχουν δυο τροποι να ζης.Η να πιστευης πως ολα ειναι ενα θαυμα η να μην πιστευης καθολου στα θαυματα.
Κυτταω γυρω μου,το δωματειο αυτο που βρισκομε.Ειναι γεματο απο κοσμο ,φωνες,προσωπα και στοιγμες που συναντηθηκαν με την ζωη μου τυχαια η οχι.Ειμαι μονος εδω,ομως ολα αυτα ειναι συντροφεια μου.Δεν το επιδιωκο να θυμαμαι, δεν επιδιωκο τιποτα 'απλα ζω.Δεν εχη σημασια το πως.Αυρειο η οποιοαδηποτε στιγμη κατι μπορη να συμβη κι ολα να αλλαξουν ξαφνικα μεσα σε ενα δευτερολεπτο.Εγω προσωπικα το εχω ζηση αυτο στο παρελθον.
Δεν ξερω αν εχω να προσφερω κατι σ εσας η σ εμενα με οτι θα γραψω.Αν κατι σας αρεση ειναι και δικο σας γιατι αν ηταν για εμενα θα εγραφα σ ενα τετραδιο,αρα το οτι ισως με επσκεφτητε τρεφη τη ματαιοδοξεια μου αλλα και την θεληση μου να προσφερω, με το να σκεφτω και να γραψω κατι αληθινο και ωραιο.
Καλωσηρθαμε λοιπον κι εγω κι εσοις σ αυτην την περιπλανηση.